Limo of driewiel?

Posted: 4th June 2015 by Ian Wessels in tuis
Comments Off on Limo of driewiel?

Jy kan Manhatten se uitnodigende hartklop deur die dik gordyne van die hotelkamer hoor en ons verklaar vlugflouheid summier ‘n oorbodige luukse en vaar te voet die strate in, Times Square se kant toe, waar ek my eerste hot dog in Amerika koop. Die vriendelike dame wat die koswaentjie beman (of bevrou?) rooster die rolletjie eers liggies en dis meer as want ek van die worsmasjien verwag het.

Terwyl ons eet, bekyk ek die advertensies wat non stop speel op die reuse videoskerms wat Times Square omring. Die beeld is verstommend duidelik – selfs in direkte sonlig – en ek kan nie help om terug te dink aan die Peter Stuyvesant advertensies van weleer nie. Ook hier het almal glimlagte so wit soos sneeu!

Toe ek die NYPD se stalletjie sien, onthou ek skielik weer hoe ons op skool geleer het ‘n polisieman is jou vriend. Ek nader ‘n fris lid in volle mondering en vra hom of hy al ooit soos op TV vir iemand gesê het: “NYPD – Please surrender your vehicle.” “No sir, I have not,” antwoord hy en glimlag breed. “How can I assist you?”

My vrou wil by Carlos Bakery uitkom waar hulle unieke koeke bak (soos gesien in die TV reeks) en ons vra of hy weet waar dit is. Hy weet nie, maar vra sy kollegas wat intussen nader gestaan het om rond te vra terwyl hy sy selfoon uithaal en begin Google. Spoedig het ons aanwysings en neem ‘n foto van kiepie en die officer voor ons loop. Het ons toevallig in die bemarkingsafdeling van die NYPD vasgeloop? Hulle kan tog nie almal so hulpvaardig wees nie? Hulle leuse op die motors se deure is wel “Courtesy, Professionalism, Respect,” maar tog hoor jy daagliks van police brutality.

Deur die loop van die volgende week maak ons van verskeie vervoermiddels gebruik – baie busse, ‘n paar yellow cabs en selfs ‘n limo – laasgenoemde onbeplan. Ons moes eenvoudig ‘n Broadway vertoning gaan sien. Die teater het die minste beenspasie gehad wat ek al ooit beleef het. As jy sit, sit jy, maar niemand kla nie. In hierdie opsig het ek regtig meer van die Eerste Wêreld se top vermaakfasiliteite verwag. Toe ons weer op straat kom na die vertoning het dit begin reën, en ‘n jong Chinesie bied aan om ons die 12 blokke terug hotel toe te neem… met sy driewiel! Dis basies ‘n trapfiets-riksja gedoente. Sy tarief is $5 per minuut en ek sien hom nie die aftand in onder 20 minute aflê nie. Dit sal dus uitwerk teen meer as R1200 vir ‘n trippie op ‘n driewiel!

My vrou gee die maer mannetjie een kyk en sê lagged :” Actually I’m more of a limo kinda girl.” Skielik hoor ons ‘n diep stem agter ons: “I think so too ma’m. Where can I take you?” Dis ‘n man in ‘n swart pak wat beduie na sy wit limo wat langs hom geparkeer staan. Hy vra 40 Doller wat toe soos ‘n reuse bargain klink, synde dat sy voertuig baie goedkoper én luukser as die driewiel is, en toe klim ons maar so grasieus as moontlik in met ons stywe litte na die Broadway show – wat terloops uitstekend was.

Die toergidse op die verskillende busse is so uiteenlopend soos New York self, maar almal praat van “our great nation” en “our great leaders” – selfs al verwys hulle na die Hollanders wat Haarlem sy naam gegee het. Vir seker was nie almal ewe groot leiers nie, so dalk is dit een of ander demonstrasie van patriotisme of nasionalisme? Ek kon nie besluit of dit ‘n goeie of ‘n slegte ding is nie. Sommige Suid Afrakaners was dalk te lank te patrioties teenoor sommige leiers… en weer te krities teenoor ander? Dink maar self daaroor. Ek gaan eerder ‘n drankie skink en ‘n bietjie oor hedonisme filosofeer. Ek het mos darem limo gery soos ‘n wafferse plesierdier!

Nuwe oē in New York

Posted: 28th May 2015 by Ian Wessels in tuis
Comments Off on Nuwe oē in New York

“Traveling broadens the mind” lui die spreekwoord, en elke keer as ek ‘n ander land besoek, besef ek opnuut hoe absoluut waar dit is. Toe ek op die JFK lughawe in New York afstap, raak ek dadelik weer daarvan bewus dat elke stad anders ruik as jy die eerste keer sy lug inasem. Maar ek moet erken my neus het my hierdie slag dalk aan die neus gelei. Op elke langafstandvlug is daar mos iemand wat nog wou stort, en hierdie keer het hy reg voor my gesit, so dalk kon ek nie neutraal ruik nie. Maar waar Parys na knoffel en rooiwyn ruik, ruik New York na ‘n yskas wat lank toegestaan het. Johannesburg het weer ‘n organiese reuk, amper soos grond, al boer sy seuns meestal net op rekenaars.

In Londen was dit vir my opvallend hoe min mense daar hulleself “Londoners” kon noem. Baie het van dwarsoor Europa ‘n beter lewe in Londen kom soek, maar hulls Engels is kwalik beter as die van ‘n Suid Afrikaner wat op die platteland woon. Die lughawe en doane-amptenare op JFK weerspieel ook ‘n interessante mengelmoes van herkomste, maar waar Londen s’n onbetrokke is by hulle dagtaak, tot die punt waar hulle aan SA se staatsdiens herinner, is hierdie klomp baie meer energiek, byna tot die punt van arrogansie. Lyk my enige plek in die wêreld verander gawe Gawie maar in Gawie Goliat soda jy vir hom ‘n uniform aantrek.

Die taxi wat ons hotel toe neem is ‘n SUV so groot soos ‘n jong lorrie, maar spoedig vind ek uit die meeste voertuie in Amerika lyk maar so. Daar is absoluut geen klein karretjies te sien nie, al is dit soos in Johannesburg meestal net die bestuurder in die voertuig. Die ander ding wat my opval is hoe verskriklik vuil die meeste voertuie is. Die enigste uitsonderings is die wat aan hotelle of shuttle diense behoort.

Ons bestuurder – Jonavan, is ‘n groot vriendelike man van Jamaika wat land en sand gesels. Hy is al 14 jaar in New York maar hy het nog nie sy Jamaikaanse aksent verloor nie. Daar is padwerke op ons roete. Jonavan vertel hulle werk al 5 jaar hier, maar hy begin wonder of hulle ooit gaan klaarmaak. Pleks hulle die pad ordentlik oordoen, maar hulle lap dit net die heeltyd – vandaar die lappieskombers voorkoms. Dit lyk al soos Josef se kleed! Hy vra of ons in Suid Afrika ook sulke probleme met die paaie het, want die meeste New Yorkers meen dit is tipies New York.

Die res van die rit na ons hotel in Manhatten toe kyk e met nuwe oë na New York en probeer dit vergelyk met iets wat ek ken. ‘n Groot deel van die Queens borough of county, lyk vir my soos Woodstock in die Kaap en baie van die geboue herinner my aan die middestad van enige Suid Afrikaanse stad – net met baie minder bome. Ook baie minder parkeerplek. Volgens Jonavan moet ‘n mens goed kan begroot as jy in New York wil parkeer. $20 per uur is glo niks snaaks nie.

Ons ry verby ‘n perdekar en my vrou noem dat sy die arme perde altyd so jammer – al is hierdie een ooglopend goed versorg. “No mam,” korrigeer Jonavan haar. “If you wanna eat, you gotta work. That’s the problem with this country. If the government looks too well after the people, they get lazy.”

‘n Entjie verder stap iemand met sy honde en een besluit dis ‘n goeie tyd om ‘n draai te loop. Dit is egter onwettig om dit daar te laat en eienaars word beboet as hulle nie agter hulle honde skoonmaak nie. Dis die rede hoekom Jonavan nie ‘n hond het nie. “I love dogs, but I ain’t picken’ up no dog shit,” verduidelik hy doodluiters. Ek hou van ‘n man wat weet wat hy wil hê, maar op die oomblik val ek nie in dié kategorie nie. Ek weet nog nie wat New York kan hied nie, en Steve Jobs het huis gesê dit help nie jy vra so iemand nie. Hy kan nie weet nie.